| |
|
|
| |
Humor i ciekawostki. Satyra i satyrycy. Imprezy, kabarety i komedie. Wystawy i publikacje.
|
|
| |
|
|
| |
Wyszukaj w treści i słowach kluczowych:
|
| |
|
Rysunek satyryczny Plastyka |
| Pierścień Nibelungów - recenzja komiksu |
2008-01-29 |
| |
Marcin Chudzik dla portalu Sadurski.com napisał recenzję komiksu "Pierścień Nibelunga", amerykańskiego rysownika P. Craig Russell'a. Komiks ukazał się w Polsce pod koniec 2007 roku.
Autorem komiksu "Pierścień Nibelunga" jest amerykański rysownik P. Craig Russell. Paskudne kolory podłożyła Lovern Kendzierski. Scenariusz został oparty o operę Ryszarda Wagnera.
Historia dotyczy Pierścienia Nibelungów i jego wpływu na ludzi. Alberyk, złodziej, który wykradł Córom Renu złoto, zrobił pierścień władzy nad światem i gdy go stracił, rzucił na niego klątwę. „Kto go posiądzie, będzie go zazdrośnie strzegł, po to tylko, by przezeń zginąć. Przeznaczony śmierci, dławiony strachem, będzie się modlił o kres swojej rozpaczy....” (cytat z klątwy krasnoluda ze stron komiksu). Na ten mit, skusił się, jeszcze w epoce kina niemego, wybitny austriacki reżyser Fritz Lang (twórca „Metropolis”). Jak na ówczesne czasy, zrobił dzieło monumentalne.
Rzadko się zdarza, aby tak skomplikowaną operą zainteresował się twórca komiksów. Jak jednak możemy dowiedzieć się ze wstępu, autor „brał się” za podobne wizualizacje już wcześniej (m.in. przeniósł na komiks operę „Pajace”). Historia w oryginale ukazywała się w latach 2000 - 2002. Polski wydawca zaserwował nam wydanie zbiorcze, kilkusetstronicowe. Czy rysownik podołał zadaniu przeniesienia opery? Połowicznie.
Zacznę od minusów. Język - podniosły ton w jakim został spisany ów mit nie ułatwia odbioru komiksu. Może trzeba było go zmienić? Na deskach operowego teatru dobry scenograf może i powinien się „wyżyć”. Zazwyczaj tak się dzieje, że obok świetnych popisów śpiewaków operowych pamięta się urzekającą scenografię. Czy P. Craig Russell wykorzystał komiksowe sztuczki? Niestety nie. Są kadry w tej opowieści które porażają pięknem i kompozycją, są też niestety i takie, które rozśmieszają. Smok przypominający wyrośniętego krokodyla z przykrótką paszczą, Wotton - Bóg w przebraniu wędrowca to czarodziej Gandalf - a to przecież inna bajka, karykaturalne potraktowanie poddanych Gibichungów i krasnoludów). Scenograf w operze ma pewne ograniczenia materii i przestrzeni, rysownik z kolei, może niczym Bóg, narysować (stworzyć) wszystko.
Podstawowym moim zarzutem wobec tego komiksu jest grzech zaniechania, brak rozmachu, dominujący w komiksie filmowy, plan amerykański. Drugim minusem jest kolor, zbyt cukierkowy jak na tak mroczny, starogermański mit. Rysownik znakomicie oddaje ludzką anatomię (rysunki powstawały na podstawie sesji z modelami) i tu mamy duży plus dla rysownika i nas, czytelników komiksu. Walhalla - pałac nieśmiertelnych bogów jednak nie poraża wielkością i przepychem. P. Craig Russell nie rysuje wyraźnych cieni postaciom, rzadko używa ciemnych tonacji, a to wielka szkoda. Lepiej wyglądają rysunkowe szkice i wersja czarno - biała niż gotowa, kolorowa strona. Te ołówkowe strony stanowią duży kontrast do pokolorowanej. W scenach miłosnych dobrze wypadła pastelowa tonacja, jasne kolory, ale reszcie opowieści, która przecież opowiada o ludzkich emocjach, takie „kolorki” wyraźnie szkodzą. Przypomina mi się opublikowany po polsku „Potwór z bagien”, tam jeszcze bardziej po oczach biły „landrynkowe barwy”.
Na plus trzeba zaliczyć (jak wcześniej wspomniałem) dopracowaną kreskę. W precyzji P. Craig Russel podobny jest do dawnych mistrzów. Niektóre jego kadry przypominają czasem drzeworyty Alberta Durera (widać to szczególnie na zbliżeniach twarzy. Takie detale to wielki plus dla rysownika tworzącego w XXI w. w dobie (niestety!) dominacji mangi i wszelkiej dowolności w przedstawianiu ludziej anatomii. W latach 60. i 70. XX w. nie do pomyślenia była świadoma deformacja sylwetki ludzkiej (chyba że chodziło o komiks satyryczny lub skierowany do bardzo młodego czytelnika). Dominował rysunek akademicki (Hal Foster, Alex Raymond).
Pora jednak wrócić do oceny komiksowego „Pierścienia...”. Mistrz Wagner tworzył teatrologię 26 lat. Ile czasu zajęło rysownikowi stworzenie komiksu? Wystawienie opery było wielkim wyzwaniem dla ówczesnych specjalistów, techników sceny. Jak np. przedstawić na scenie pływające Córy Renu? Technicy poradzili sobie konstruując siedziska dla śpiewających „syren” wysokości około dwóch metrów. Siedziska były pchane po scenie przez czterech mężczyzn. Dekoracja imitująca Ren zakrywała techników i konstrukcję wysokich krzeseł. Ten jeden przykład może uzmysłowić nam jak nasi dziadowie główkowali, aby osiągnąć zamierzony efekt. Rysownik niestety nie wykorzystał wielu pomysłów i chwytów, przez co zubożył opowieść, która powstawała w latach 1190-1210.
Nie jest to jednak komiks zły. Przede wszystkim udowadnia (stara się!), że historia obrazkowa może być równorzędną z książką, filmem bądź nawet operą. Z książką wygrywa, z filmem i operą przegrywa z kretesem. Na minus trzeba zaliczyć także zaporową, dla wielu potencjalnych polskich czytelników cenę - 150 zł. Należy życzyć sobie więcej takich odważnych twórców jak P. Craig Russel podejmujących trudne tematy np. adaptacje oper. Gdy żył jeszcze Federico Fellini, Milo Manara stworzył z nim wspólnie komiks „Podróż do Tulum” (polski tytuł - „Dwie podróże z Fellinim”). Umbecto Eco (autor „Imię Róży”) zaczytuje się w serii komiksowej „Dylan Dog” i nie wstydzi się „gorszej” literatury obrazkowej. Takie przykłady są w kontrze do ogólnego, pokutującego do dziś przekonania, że komiksy są literaturą entej kategorii przeznaczoną tylko dla dzieci.
Recenzja i foto: Jarosław Marcin Chudzik
Zobacz też:
• Informacje o komiksach i recenzje komiksów w naszym serwisie
|
| |
Wyślij /
Wydrukuj /
Dodaj newsa /
Zgłoś błąd /
Satyra gratis /
Kanał RSS
słowa kluczowe: komiksy, recenzje
|
| |
prawa autorskie
|
| |
| Losowe newsy z tego działu: |
| |
|
|
|
Pierścień Nibelungów - recenzja komiksu -
|
| Wszystkie tagi |
|
|
|
|
|
