| Andrus z panienkami |
2008-06-02 |
| |
Dziennik z 31 maja 2008 opublikował wywiad Roberta Mazurka z Arturem Andrusem pt. "Chałturzyłem z panienkami", pełen wesołych anegdot. Cytujemy najzabawniejsze.
Andrus pierwszy raz w TV:
• Pamiętam swój pierwszy występ w telewizji, w programie "100 pytań do…". Byłem studentem dziennikarstwa i bardzo chciałem w nim wystąpić, żeby mama zobaczyła mnie w telewizji, no i ciotki. Przygotowałem więc pytanie do marszałka Wiesława Chrzanowskiego i nawet je zadałem. Nie przyznam się, jakie, ale on zupełnie nie zrozumiał, o co mi chodzi. Po powrocie do domu przypomniałem sobie to pytanie i stwierdziłem, że ja też niczego nie rozumiem.
Andrus i Pieniążek:
• Prowadziłem kiedyś transmitowaną w radiu bardzo poważną uroczystość wręczenia Nagrody Ikar księdzu Twardowskiemu i witając przewodniczącego jury, dyrektora Muzeum Literatury prof. Janusza Odrowąża-Pieniążka, powiedziałem:
- Przed państwem prof. Janusz Odrowążek-Pieniążek".
Andrus i piłka ręczna:
• Jakiś czas temu pewna dziennikarka poprosiła mnie o komentarz do występu Polaków w finale mistrzostw świata w piłce ręcznej. Też się broniłem się, że nic o tym nie wiem, ale zapewniała, że to nie szkodzi i poprosiła o wierszyk. Wtedy zorientowałem się, że meczu finałowego, który mam skomentować, jeszcze nie było.
- No tak, ale ja jutro wyjeżdżam.
- Więc gdyby mógł pan nagrać dwie wersje: jak wygramy i jak przegramy.
To przygotowałem.
Najlepsza recenzja:
• Kiedyś podeszła do mnie pewna pani i powiedziała:
- Boże, pan jest taki śmieszny jak pies.
O popularności:
• Byłem nawet na okładce pewnego pisma - "Farmacja i ja". Zazdrosny Poniedzielski powiedział, że on się nie dziwi, bo wielu osobom w Polsce kojarzę się z bólem
Andrus na chałturze:
• Kiedyś poprosiłem szefa kelnerów, by podczas występu nie roznosili jedzenia, bo to przeszkadza.
- Ależ oczywiście, tak uzgodniliśmy z organizatorami.
Wchodzę na scenę, witam się, a tu jak na komendę na sali zaroiło się od kelnerów. Nie chciałem stroić foch, więc dograłem do końca, a potem idę do faceta, z którym rozmawiałem, a ten się broni:
- Ale myśmy przecież tylko znosili puste talerze!
Andrus i karuzela:
• Prowadziłem też imprezę plenerową, której konkurencją było rozłożone obok wesołe miasteczko. I w czasie przerw przeszedłem się tam i zobaczyłem napis na kasie: "Podczas występu artystów karuzela gratis".
Andrus i słonko:
• kiedyś jako młodego dziennikarza radiowego wysłano mnie na kongres polonistów, na którym ze trzy godziny przemawiał bardzo mądry profesor, przewodniczący Towarzystwa im. Marii Konopnickiej. W przerwie podszedłem do niego i spytałem:
- Panie profesorze, co słonko widziało?
Andrus i młody dziennikarz:
• Skończyliśmy rozmawiać, on wyłączył magnetofon i mówi:
- Przepraszam pana, ale ja nie mam jeszcze obycia w wywiadach, bo to dopiero mój drugi. Pierwszy był z takim księdzem, ale on już nie żyje.
Andrus opowiada anegdoty o innych
O Andrzeju Poniedzielskim:
• Pewna młoda dziennikarka przeprowadzała w garderobie wywiad z Andrzejem Poniedzielskim, a że był to grudzień, to spytała, co uważa za swoje największe osiągnięcie w mijającym roku. Andrzej zamilkł, popatrzył na nią, westchnął i powiedział:
- Proszę pani, ja w sierpniu z ośmiu metrów trafiłem ogryzkiem w wiadro.
O pewnym reporterze:
• W pewnej telewizji informacyjnej (...) relacjonowano pierwszy przypadek choroby wściekłych krów w Polsce. I korespondent produkuje się, produkuje, opowiada, a na koniec kompletnie roztargniony i niezainteresowany tym prezenter pyta:
- Maćku, a czy możesz jeszcze powiedzieć, o jakie zwierzę chodziło?
O Michnikowskim:
• Mistrzostwem była rozmowa pewnej dziennikarki radiowej z Wiesławem Michnikowskim. Aktor dał się namówić na wywiad, a ona zaczyna tak:
- W naszym mieście z gościnnymi występami przebywa Edward Dziewoński. Chciałam pana zapytać…
I Michnikowski bez mrugnięcia okiem występował w roli Dziewońskiego, opowiadał, jak to zakładał kabaret "Dudek", grał w "Eroice" i Teatrze Syrena, a na koniec dodał, że chciałby pozdrowić słuchaczy i sprostować, że nie nazywa się Edward Dziewoński, tylko... Wiesław Gołas.
O prof. Bartoszewskim:
• Nic chyba nie przebije jednak słynnego pytania do Władysława Bartoszewskiego:
- Panie profesorze, w czasie II wojny światowej zginęło sześć milionów Żydów. Dużo to czy mało?
Wywiad z piosenkarzem:
• Pamiętam, jak koleżanka z telewizji przygotowywała się do wywiadu z Markiem Andrzejewskim, młodym piosenkarzem z Lubelskiej Federacji Bardów. Popatrzyłem na grube dossier Marka i zdziwiłem się, że choć taki młody i mało znany, zdążył już udzielić tylu wywiadów. Rzuciłem okiem bliżej. Okazało się, że koleżance dostarczono wywiady z… Felicjanem Andrzejczakiem. Uratowałem ją w ostatniej chwili, mówiąc, że to nie ten facet od "Jolka, Jolka pamiętasz…".
O Dymnej:
• Program na żywo, w telewizji i dziennikarz zagaja, że mija kolejna rocznica śmierci znanego krakowskiego poety i kabareciarza Wiesława Dymnego, a w studiu mamy panią Annę Dymną.
- Jaki był pani ojciec?
I krzyk Dymnej:
- Mąż!
O pewnym koledze:
• Jeden z kolegów zastrzegł sobie, że nie będzie żadnego jedzenia w trakcie jego występu. Obiecano mu to solennie. Wychodzi na scenę i widzi, że dosłownie przed każdym widzem stoi zupa i drugie danie. Jeden utwór, drugi, ale nikt nie je! Przy trzecim on nie wytrzymał i pyta publiczność:
- A państwo nie jesteście głodni?
- Jesteśmy!
- To czemu nie jecie?
- Sztućców nam nie dali.
O innym koledze:
• Teraz modna jest resocjalizacja przez sztukę, stąd popularność występów w więzieniach. Na jeden z nich zaproszono pewnego aktora dramatycznego z monodramem. Po kilku minutach wstał jeden z więźniów i powiedział donośnym głosem:
- Proszę mnie natychmiast zaprowadzić do celi.
Artur Andrus - dziennikarz, poeta, autor tekstów piosenek, artysta kabaretowy i konferansjer. Od 1994 roku współpracuje z Polskim Radiem Program III. Od 2005 komentator programu "Szkło kontaktowe" w TVN 24.
Foto: Sadurski
|
| |
Wyślij /
Wydrukuj /
Dodaj newsa /
Zgłoś błąd /
Satyra gratis /
Kanał RSS
słowa kluczowe: aktorzy, anegdoty, dziennikarze, prasa, satyrycy
|
| |
prawa autorskie
|
| |
| Losowe newsy z tego działu: |
| |
|
|
|
